Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Schilderpret
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Geschilderd in 2008



Mijn Profiel

ElisaHolland
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Missende titel van boek
15 november 2009 21:07

Bramen
15 november 2009 18:06

Reintje de Vos
06 juli 2009 23:16

Mijn Iraanse is weer thuis
18 april 2009 22:51

Mijn Iraanse gaat op stap
11 maart 2009 02:26




Fotoboeken


Bloemen (13)
_
Dieren (7)
_

Diversen (1)
_
Mensen en portretten (17)
_






Weblog Vrienden





Gastenboek berichten

Catharina48 van Joca's wandelwegen
22 januari 2012 10:10
_
Daar een speciaal artikel is gewijd aan m'n 4 jarig bestaan hier zag ik jou voorbij komen op een van m'n 1e schrijfsels en vraag je...hoe is het met je?

Catharina48 van Jocas-wandelwegen
07 mei 2010 18:38
_
Lang niets van je gehoord/gezien. hopelijk alles oke met je.

Wenny ( koken-kunst-kouten )
07 november 2009 11:22
_
Effe de groetjes. Alles goed met je ?




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Rotomaori om 13:54
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 13:54
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door lou45 om 13:54
_
Lou45 Online

Door aaltje om 13:52
_
Aaltje Online

Door tteun om 13:51
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door luzia om 13:50
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Sanderina om 13:47
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Karin1963 om 13:42
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Mijn vader




Mijn vader was een stille man die alles leek te pikken om dan onverwachts toch weer driftig te worden. Het was dus iemand die steeds op zijn eigen vulkaan leefde. Altijd die borrelende magma. Het was zijn aard niet om zo te zijn. Hij straalde een en al liefde uit en ging mijns inziens veel te ver met geven van liefde. Naar ons toe gaf hij het soms op een manier die we niet verwachtten.Toen ik op mijn 18e wilde gaan kamperen in mijn eentje wilde mijn moeder dat niet. Meestal bemoeide hij zich niet met discussies en trok zich terug achter de krant maar nu roerde hij zich wel en goed ook. "Ach anoniemtje, ze kan dit aan, ze is een echte ........." Hij noemde zijn achternaam. Hij genoot van mijn verhalen als ik thuis kwam.
Pas toen ik volwassen was kwam hoe langer hoe meer naar voren wat mijn vaders verleden was. Mijn moeder hield hem altijd enorm in de gaten als hij dronk. "Waarom betuttelt u hem zo?" vroeg ik haar. Ze antwoordde dat hij anders weer over de oorlog zou beginnen en daar kon hij niet tegen. Nog vraag ik me af of dat nou zo goed was.
Het was een man die lichamelijk en geestelijk kapot was dat weet ik nu wel en dat ging hem op latere leeftijd opbreken.

Hij werd in de oorlog opgepakt door de Duitsers, mijn Hollandse vader met blauwe ogen en blond haar. Arischer kon niet. Hij moest in Duitsland gaan werken. Eerst moest iedereen naar kamp Amersfoort. Mijn vader heeft daar slechts een zin aan gewijd:
"We moesten naakt aantreden in de vrieskou en ze stuurden honden op mensen af waar wij naar moesten kijken."
De pijn in zijn ogen voorkwam dat je verder vroeg.
Hij kwam in een concentratiekamp terecht in Duitsland. Daar moet het verschrikkelijk zijn geweest maar ook daar hoorden we niets over. Het enige dat mijn vader vertelde ging over een hoge militair die er lol in had om mannen in elkaar te trappen. Toen hij dat bij mijn vader deed knapte er iets in zijn rug.
De rest van zijn leven is hij ziekenhuis in en uit gegaan voor rugoperaties.
Toen ik eens vroeg of hij de Duitsers haatte antwoorde hij dat je nooit alle mensen over een kam mocht scheren. Er waren goede Hollanders en slechte Hollanders en zo ook goede Duitsers en slechte Duitsers.
Hij wist uit het kamp te ontsnappen met nog een paar mannen.
Onderweg hebben Duitse boeren hem onderdak verleend.
Toen hij terugkwam bij zijn ouderlijk huis werd hij door niemand, zelfs zijn eigen broers niet, herkend.

Voordat hij stierf had hij jaren dat hij enorm vroeg uit bed ging. Kon niet meer slapen. Als mijn moeder dan wat vroeg was het: "Ach meidje, ik droomde over de oorlog, laat me maar"
Hij keek hoe langer hoe depressiever uit zijn ogen maar deed altijd opgewekt. Liep altijd voor je te rennen voor zover hij dat kon.
Toen hij plotseling aan een hartstilstand overleed was ik blij en opgelucht, hoe raar het ook klinkt. Een mens met zoveel lichamelijke en geestelijke pijn mocht van mij van me weg.

Magma??? Een beetje veel Magma en het mocht er nooit uitkomen.


Artikel links


Geplaatst op 15 januari 2008 02:04 en 1391 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Franslj.1  
15 jan 2008 10:22
Ontroerend mooi geschreven en zeker, voor je vader het einde van een 'helse' herinnering en een begin van 'voorbij'...
Pakkend verhaal...groet en sterkte...franslj

Benneke  
15 jan 2008 11:17
Een met liefde beschreven portret van een vader, die een zware last met zich meedroeg.

Benneke
_





_
Willem.J.1  
16 jan 2008 00:13
Doet me veel dit verhaal over je vader Elisa. Mooi, rustig en met respect geschreven.

ElisaHolland  
16 jan 2008 16:43
Dank je wel allemaal!

_





_
Hans Koudenburg2  
28 jan 2008 09:47
Dag Elisa,
Mijn schoonvade heeft zo ongeveer het zelfde meegemaakt. Kon er ook niet over praten...Als ik dit lees, besef ik weer wat voor een geluksvogel ik ben ...Geboren in 1947 ieder jaar ging het beter. Noooooit een oorlog meegemaakt! Alleen maar welvaart! En nog leef ik als God in Frankrijk!!! De Nederlandse naoorlogse generatie heeft heel veel geluk gehad. Ik ben daar dankbaar voor!
De eeste keer dat ik je weblog bekijk... Ik ga nu verder kijken! Groetjes Hans

BertusH.1  
28 jan 2008 13:37
Elisa, ja ben er een beetje stil van, je hebt gelijk vind ik op het eind van het verhaal, prachtige zonnebloem, Gr, Bertus.
_





_
Benenalie  
02 feb 2008 18:22
Hallo,

Wat een ingrijpend verhaal..stil van!!
Ik weet nu ook waarom we de slachtoffers altijd moeten blijven gedenken.Wat zo'n oorlog nog een gevolg heeft(en dan noem ik alleen nog maar jouw familie) voor een heel gezin...je zult je vader altijd op deze manier moeten blijven gedenken!!!
EEN VADER OM TROTS OP TE ZIJN!!!

Lieve gr Alie

ElisaHolland  
02 feb 2008 18:30
Dank aan jullie.
Daarom vindt ik het zo erg dat men nu weer pogingen doet om ons volk tegen elkaar op te zetten.
_





_
Spookyeen  
08 feb 2008 21:14
Je bent vast wel trots op je vader. Moge hij veel liefde krijgen in de hemel.
Liefs,
Mary

Linq.1  
20 jul 2008 11:04
Wat een verhaal... Krop in de keel. En herkenbaar, want mensen in mijn omgeving, die nu er niet meer zijn, hebben ook dit soort verhalen bij me achter gelaten ... Onvoorstelbaar allemaal. Een liefdevol, teder geschreven portret. Dat hij nu ruste in vrede...
_





_
ElisaHolland  
20 jul 2008 11:33
Dank je wel Mary en Linq. Jos werd in het voorjaar 65 jaar en dan besef je: "Wat was hij eigenlijk nog jong toen hij stierf."

Linq.1  
20 jul 2008 11:37
Ja, zeker ... mijn pa werd 68. Veel te jong allemaal nog ...
_