Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Schilderpret
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Geschilderd in 2008



Mijn Profiel

ElisaHolland
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Missende titel van boek
15 november 2009 21:07

Bramen
15 november 2009 18:06

Reintje de Vos
06 juli 2009 23:16

Mijn Iraanse is weer thuis
18 april 2009 22:51

Mijn Iraanse gaat op stap
11 maart 2009 02:26




Fotoboeken


Bloemen (13)
_
Mensen en portretten (17)
_

Diversen (1)
_
Dieren (7)
_






Weblog Vrienden





Gastenboek berichten

Catharina48 van Joca's wandelwegen
22 januari 2012 10:10
_
Daar een speciaal artikel is gewijd aan m'n 4 jarig bestaan hier zag ik jou voorbij komen op een van m'n 1e schrijfsels en vraag je...hoe is het met je?

Catharina48 van Jocas-wandelwegen
07 mei 2010 18:38
_
Lang niets van je gehoord/gezien. hopelijk alles oke met je.

Wenny ( koken-kunst-kouten )
07 november 2009 11:22
_
Effe de groetjes. Alles goed met je ?




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door neutje om 16:32
_
Neutje Online

Door lou45 om 16:31
_
Lou45 Online

Door corn1948 om 16:31
_
Corn1948 Online

Door Ankyy om 16:31
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Marij D om 16:30
_
Marij D Online

Door Ankyy om 16:29
_
Ankyy Online

Door carel2738 om 16:27
_
Carel2738 Online

Door showtime om 16:26
_
Nieuwe Fotowedstrijd foto toegevoegd





_

Andere artikelen



Een vermoeiend log en OeiOei-vogels


De kinderen waren de deur uit en in onze hoekwoning hielden we te veel ruimte over. In de aangrenzende straat zagen of hoorden we ook af en toe dingen waardoor we het gevoel kregen....nu of nooit weggaan. Beter je huis te verkopen nu het nog goed in de markt lag. Dat zou wel eens kunnen veranderen. We gingen op zoek naar een ander, kleiner, huis. Keer op keer kwamen we na een bezichting thuis, ploften op de bank en keken naar onze schitterende tuin en vervolgens naar elkaar en zeiden bijna gelijk: "Waar beginnen we in vredesnaam aan, zoiets als dit vinden we nooit meer." Toch vonden we onze droomstek. Moderne senioren/starters-woningen, 2 jaar oud. Mooi gebouwd en op een schitterende lokatie. Kwakende kikkers en eenden aan de noorkant en een grasveld met notenbomen aan de zuidkant.
De huiskamer lag op het noorden. Dat vonden we maar niets, wij wilden op de tuin kijken door een grote schuifpui zoals we hadden gehad. De badkamer die nog beneden was moest verhuizen naar boven. We lieten er iemand bijkomen en het bleek al snel dat we wel een half jaar zoet zouden zijn met de verbouwing. Op de dag van de verhuizing hebben we zoveel mogelijk de boel gestouwd op plekken waar we niet hoefden te zijn en de rest stond afgedekt. De caravan werd de tuin in gereden en de verbouwing begon. We hadden een hele mooie zomer en de luifel hadden we hard nodig. Warm warm. Het afzien in die tijd, het hakken, schilderen, plavuizen verwijderen enz zullen we maar overslaan.

Op wat afwerking na waren we in september zo ver dat we in het huis konden wonen.
Het resultaat mocht er zijn. We hadden ons flink uitgeleefd met bouwtekeningen, keuken en tuin. We hadden onze droom verwezenlijkt. Grote huiskamer met daaraan vast een keuken met kookeiland. Onze naaste buren die het zagen zijn alles net zo gaan verbouwen. Alleen deed de buurman alles zelf.
Het tuinplan kwam op tafel en de tuin met blauwe klei werd flink afgegraven. Een ander bedrijf legde de vijver. Stratenmakers legden het rondlopende pad, en drie terrassen aan. De hovenier bracht de aarde en hij en ik hebben samen een dag lopen kruien met goede grond. Toen begon voor mij het leukste van alles. Alle buxus, vaste planten en stekken van de oude tuin in de grond zetten. Voor een kapitaal had ik daar staan had de hovenier gezegd. Een prieel als in onze oude tuin kwam er weer en de druiven werden geplant. Bomen uitgezocht en geplant en de kas geplaatst.
Oktober was alles aan kant en het genieten kon beginnen.
En dat deden we! De tuin was een oase, je moest wel zacht praten want er zat een echo in die hoek. Misschien door de bomen. Je kreeg het gevoel dat je stem heel ver zou dragen.
De tortelduiven van het vorige adres kwamen weer op de prieel zitten. Nou ja, dat verbeeldde ik me graag. Ik miste die ene duif die me voorheen volgde als ik met de hond ging wandelen. Hij vloog van boom naar boom. Jos wilde het niet geloven totdat hij het met eigen ogen zag.
We werden opgenomen in een groep buren. Na onderling overleg besloten ze ons 'op te nemen'. Daar werd echt over gesproken.
De club heette "Het Dozijn van Madurodam." Als we bij elkaar waren was het feest en ook gewone verjaardagen eindigden in een dolle danspartij. Altijd even spontaan.
We hielden vreetraces. A deed het voorafje en dan gingen we naar het huis van B die de soep opdiende enz enz. Niemand wist wat de ander deed dus het waren de gekste combinaties.
Drie jaar hebben we de tijd van ons leven gehad en toen barstte de bom. Aan de rand van zeg maar seniorenbouw stonden grote eengezinswoningen. Er waren in die jaren baby's geboren en we leefden allemaal mee als er eentje op komst was maar een van de pappa's kwam op het idee om een speeltuintje aan te vragen onder de notenbomen. Er was een inspraakavond maar we wisten allemaal wel dat er niets aan te veranderen was. Vanaf het moment dat er 2 schommels, 1 glijbaan en een huisje werden geplaatst was het over met onze rust. Als je 's ochtends buiten wilde ontbijten werd je gek van het gegil en geruzie van de buurtkindertjes EN de kinderen uit verdergelegen straten, voordat ze naar school gingen. Je bekeek wanneer je het beste buiten kon werken in alle rust en je zag op tegen de tijd dat ze weer terug kwamen. Vanaf die tijd konden we de barbecue vergeten op warme zomeravonden. De jonge ouders zaten dan ook met vrienden te eten en stuurden de kinderen naar ons.
We hebben het 2 jaar volgehouden en waren ook nog veel op de vlucht met de caravan. Toen wij allebei vlak na elkaar flink ziek werden was de maat vol. Jos wilde al naar een appartement maar ik had nog een zetje nodig en dat kwam toen ik merkte dat ik zei: " Ik moet de heg snoeien, ik moet dit ik moet dat." Het tuinieren was niet leuk meer. Het was vermoeiend door al het geschreeuw en gegil.

Een ding vonden we allebei nog erger.........dat waren de OeiOei-vogels. De ouders of grootouders die met de kindjes speelden.
Zo was er een moeder die niets anders deed dan Oeiiiiiiiiiiiiii,oei, oehooooooooooooooeeeee, oeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii te gillen. Na een half uur kon ik haar wel achter het behang plakken. Toen Jos wat later vanuit de huiskamer riep en vroeg of hij buiten kon lezen, antwoordde ik: Doe maar niet, er is een luidruchtige OeiOei-vogel. Jos begreep niet waar ik het over had en kwam naar me toe. "Ga maar zitten dan merk je het wel" zei ik en nog geen tel later kwam daar de moeder OeiOei roep en Jos kreunde: Jeeezus, dat is toch niet normaal. Zo werd de OeiOei-vogel geboren. Ook kwam er een roodwang-indiaan langs. Met allerlei Indiaan-achtige kreten bracht hij zijn 3 kleindochters aan het gillen. Zo erg aan het gillen dat je er iets angstigs doorheen hoorde. Maakte ik me weer zorgen om die kinderen die voor het slapen zo opgefokt werden. Het klonk niet normaal.

Van de 6 stellen waren wij de eersten die vertrokken. Daarna, zijn de anderen, op een stel na, ook vertrokken binnen anderhalf jaar. Het echtpaar dat er nu nog woont vlucht zomers en heeft een seizoenplaats genomen op een camping in Overijsel. Wij en een ander stel buren zijn hen na een jaar gevolgd. Zijn we dus nog bijna-buurtjes.
We hebben beide nooit spijt gehad van de aankoop van ons appartement. Alleen de eerste dag had ik een dip. De buren zouden we niet verliezen maar de kikkers, dat vond ik erg, heel erg. Afgelopen zomer hoorde ik in de plas waarin onze flat staat een kikker. Speciaal voor hem heb ik een uur langer opgezeten. Wat was ik blij. Hopelijk vindt hij een vrouwtje want hij is nog alleen. Zo hebben we nu het landelijke wonen verruild voor het stedelijke wonen. Is ook gezellig. Je ziet nu ook vogels van allerlei pluimage ahum. Er is een skateveld met 3 van die baantjes. Heel leuk om te zien maar ver genoeg om het niet te horen. Laatst liep ik er met Katy langs na onze speeltuintjes-tocht. Ze wilde op de skatebaan en ik hielp haar zodat het leek alsof ze er overheen zoefde. En voordat ik het besefte rolden die uiterst vreemde tonen van een OeiOei-vogel uit mijn mond.
Zzzzzzzzzzzzooooooooooooooooeeeeeeeeeeeeeeeeeeffffffffff Dddddzzzzzzzzzzzooooooooooooooooooeeeeeeeeeeeemmmm

Nog e kirdje oma




Geplaatst op 29 januari 2008 23:01 en 1079 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Jobenthe  
30 jan 2008 00:06
Veel woongenot in en rondom jullie appartement! groeten, J.

ElisaHolland  
30 jan 2008 00:49
Dank je wel Merle. Jij was snel!!! Ik was er nog aan het werken toen ik jouw reactie zag :-)

_





_
Vraagteken  
30 jan 2008 20:54
Goede avond Elisa,
Een prachtig verhaal. Wel jammer dat je er geen foto's bijzet. Bijvoorbeeld van het Speeltuintje, de OeiOeivogel ... enz
/ Ben vergeten te schrijven over mijn externe harde schijf. Ben bezig het geheugen van de harde schijf van mijn computer over te zetten op die losse schijf. Dat ding kan ik zo onder mijn arm nemen en ergens anders aansluiten. Ik weet het, ook dat ding kan kapot gaan.

Prettige avond

V

ElisaHolland  
30 jan 2008 21:35
Hallo vraagteken,
Dank je!
Die foto's komen er aan als ik het beeldscherm weer op mijn eigen pc kan zetten. Er zit nu een ander aangekoppeld.
Wat die externe schijf betreft........die van mij heeft me al zoveel plezier opgeleverd bij andere mensen. En goed voor een backup.
groetjes Elisa

_





_
Chrisje  
30 jan 2008 23:51
Hallo Elisa, Dat heb je weer knap van jouw afgeschreven. Precies dat je een roman begint te lezen dus boeiend tot de laatste letter! Goedenacht Chrisje.

ElisaHolland  
31 jan 2008 01:26
Chrisje,
Wat een leuk compliment! Dank je wel :-)
_





_
ElisaHolland  
02 feb 2008 14:01
Catherina48,
Je hebt me doen kreunen van afgunst. Wil je niet zo beeldend meer schrijven over de uilen? Trouwens, ik zie wel iedere avond de vleermuis heen en weer vliegen.
Er was nog een beestje maar daar schrijf ik nog een kort blogje over.
Nou, kirren doe ik nog steeds niet :-) Iepetiemoeloeloeoliepoepie, lach eens naar oma heb ik nooit gedaan. Ik tik op lampen boven de tafel en maak muziek. Dat is pas stralen.
Ik hoop dat je een blog gaat beginnen!
groetjes Elisa